İş Kanunu 57. hükmüne göre birikmiş izin ücretinizi birkaç saniyede hesaplayın.
Hizmet süresi boyunca hak edilip kullanılmayan izin günleri, iş sözleşmesi sona erdiğinde paraya dönüşür. Bu tutar yıllık izin ücreti olarak adlandırılır ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 57. maddesi gereği işçiye ödenmesi zorunludur.
Hesap iki adımdan oluşur: çalışanın günlük ücreti bulunur (aylık net maaş ÷ 30), ardından bu tutar kullanılmamış izin gün sayısıyla çarpılır. Örnek: net maaşı 30.000 TL ve 15 gün birikmiş izni olan bir çalışan için 1.000 TL × 15 = 15.000 TL.
Kanun, izin ücretinin izin başlamadan önce peşin ya da avans olarak verilmesini şart koşar. Sözleşme sona erdiğinde ise kullanılmayan günlerin karşılığı, son ücretle birlikte işçiye veya hak sahiplerine ödenir.
Aynı işverene bağlı olarak bir yılı tamamlayan her işçi izne hak kazanır. Kanuni asgari süreler hizmet yılına göre şöyledir:
18 yaşından küçük veya 50 yaşından büyük çalışanlarda izin süresi 20 günden az olamaz. Bu süreler taban değerdir; iş sözleşmesi ya da toplu iş sözleşmesiyle artırılabilir, ancak azaltılamaz.
Sözleşme fesih, istifa, emeklilik veya vefat gibi bir nedenle sona erdiğinde, birikmiş izin alacağı sözleşmenin bittiği tarihteki ücret esas alınarak hesaplanır.
Bu alacak için 5 yıllık zamanaşımı uygulanır ve süre fesih tarihinden itibaren işlemeye başlar. İşçi alacağını tahsil edemezse arabuluculuk yoluna ya da iş mahkemesine başvurabilir.